چگونه چاپ‌های نقطه به نقطه به فعالیت مورد علاقه من برای بچه‌ها بدون نیاز به صفحه نمایش تبدیل شدند؟

راستش را بخواهید، من مادر ماهری نیستم. سطل‌های حسی، پروژه‌های هنری پیچیده، کیت‌های اسلایم را امتحان کرده‌ام - و در نهایت همه آنها چیزی ناخوشایند را از روی سطحی که هرگز قرار نبود به آن دست بزند، پاک کرده‌ام. وقتی بچه سومم به دنیا آمد، تصویر کاملاً واقع‌بینانه‌ای از اینکه کدام فعالیت‌ها واقعاً در خانه‌ام جواب می‌دهند در مقابل کدام‌ها در اینستاگرام جادویی به نظر می‌رسند، داشتم.

این صفحات قابل چاپ کاملاً در دسته اول قرار می‌گیرند. و من این را به عنوان کسی می‌گویم که کاملاً اتفاقی در یک شنبه خاکستری در کلمبوس، اوهایو، به آنها برخورده است.

ما داشتیم بدجوری در نبرد زمان استفاده از صفحه نمایش می‌باختیم.

ژانویه بود. بچه‌ها مدرسه نرفته بودند، شوهرم سر کار بود و ساعت نه صبح داشتم دختر بزرگم - که آن موقع هفت سالش بود - را تماشا می‌کردم که انگار توی تبلتش ناپدید شده بود. دختر پنج ساله‌ام تلویزیون را گرفته بود. دختر سه ساله‌ام هم داشت کاری می‌کرد که بسته به اینکه چه کسی کمترین توجه را دارد، بین دو صفحه نمایش سرگردان می‌ماند. من در آشپزخانه ایستاده بودم و یک فنجان قهوه سرد در دست داشتم و فکر می‌کردم: امروز باید کار متفاوتی انجام دهم.

من به اندازه کافی در مورد زمان استفاده از صفحه نمایش مطالعه کرده بودم - Common Sense Media راهنمایی‌های واقعاً مفیدی در این مورد دارد - تا بدانم که من قیافه مات و مبهوت بچه‌های خودم را بعد از مدت طولانی استفاده از دستگاه‌ها تصور نمی‌کردم. چیزی که نداشتم یک جایگزین عملی بود که لازم نباشد دو ساعت متوالی این فعالیت را انجام دهم. به چیزی نیاز داشتم که آنها واقعاً بتوانند در حین آماده کردن ناهار، آن را انجام دهند.

چطور این تصاویر چاپی را کشف کردم (اساساً به‌طور تصادفی)

کتاب‌های «نقطه به نقطه» را از دوران کودکی‌ام به یاد دارم - مادربزرگم آنها را در سفرهای طولانی با ماشین به فلوریدا می‌آورد. من کم و بیش از روی هوس «نقطه به نقطه قابل چاپ» را در گوگل تایپ کردم، یک مجموعه رایگان از کتاب‌های نقطه به نقطه قابل چاپ پیدا کردم و سه صفحه را در حدود چهار دقیقه چاپ کردم.

آنها را با یک فنجان مداد روی میز آشپزخانه گذاشتم و کاملاً انتظار معمول را داشتم: پنج دقیقه مشغول بودن و به دنبال آن درخواست صفحه نمایش. چیزی که در عوض نصیبم شد سی و پنج دقیقه سکوت تقریباً کامل بود. فرزند بزرگترم با این تمرکز و قوز کردن که هفته‌ها از او ندیده بودم، یک پازل نقطه به نقطه دایناسور را حل می‌کرد. دخترم اول پازل خودش را تمام کرد و بلافاصله یکی دیگر خواست. حتی دختر سه ساله که نمی‌تواند به طور قابل اعتمادی بیشتر از هشت بشمارد، می‌خواست خودش خطوط را دنبال کند.

چیزی که من واقعاً متوجه تغییر آن شدم

من مدام انتظار داشتم که تازگی‌اش از بین برود، همانطور که در مورد اکثر چیزها همینطور است. اما اینطور نشده، واقعاً اینطور نیست. ما حدود یک سال است که برگه‌های تمرینی «نقطه به نقطه» چاپ می‌کنیم، و آنها هنوز هم با چیزی که بسیار شبیه اشتیاق واقعی است، به آن می‌پردازند.

چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب می‌کند، تمرکز است. به خصوص پسرم، برای مدت طولانی با یک پازل سخت‌تر - پازلی با شصت یا هفتاد نقطه - می‌نشیند که یک سال پیش معجزه‌آسا به نظر می‌رسید. چیزی در مورد ساختار آن وجود دارد: هر نقطه یک کار کوچک و قابل انجام است، کل ماجرا به سمت یک نتیجه قابل مشاهده پیش می‌رود و هیچ کس او را مجبور به نشستن نمی‌کند. او فقط بی‌حرکت نشسته است زیرا می‌خواهد بداند تصویر چیست.

من همچنین متوجه غرور آرام آنها هنگام اتمام کار شده‌ام. دخترم صفحات اقیانوس نقطه به نقطه تکمیل شده‌اش را طوری بالا می‌گیرد که انگار یک اثر هنری هستند، که فکر می‌کنم همینطور هم هست. Pathways.org اشاره می‌کند که علامت‌گذاری هدفمند یکی از موثرترین راه‌ها برای ایجاد کنترل مداد در کودکان خردسال است، اما من در آن لحظه نمی‌توانستم به منطق رشدی آن اهمیتی ندهم - فقط دوست دارم تماشایش کنم که به چیزی که با دست خودش ساخته افتخار می‌کند.

چرا این نسخه‌های چاپی همچنان برای ما کار می‌کنند؟

بخش بزرگی از آن این است که آنها رایگان، فوری و بدون نیاز به هیچ آمادگی هستند. من کسی نیستم که فعالیت‌ها را سه روز قبل برنامه‌ریزی کنم. وقتی الان به چیزی بدون صفحه نمایش نیاز دارم - باران می‌بارد، در خانه گیر افتاده‌ایم، تعطیلات تابستانی در اوهایو پنج هفته دیگر است و همه دیوانه شده‌اند - می‌توانم در مدت زمانی که طول می‌کشد تا چاپگر گرم شود، یک برگه فعالیت تازه روی میز داشته باشم.

تنوع هم کمک می‌کند. بچه‌های من مثل بچه‌ها وسواس‌هایشان را مدام مرور می‌کنند، و معمولاً تم‌های کافی وجود دارد که می‌توانم با هر چیزی که در حال حاضر به آن علاقه دارند، هماهنگ کنم. ما یک مرحله جدی اقیانوسی و تقریباً چهل و هفت مرحله دایناسوری را پشت سر گذاشته‌ایم. ماه گذشته پری دریایی بود و ماه قبل از آن دوباره به تی. رکس‌ها برگشتیم، چون در این خانه ظاهراً دایناسورها همیشه سبز هستند.

من همچنین آنها را برای رفع فشار روانی بعد از مدرسه مفید یافته‌ام. بچه‌های من در آن حالت بیش از حد تحریک‌شده و کمی شیدایی از در وارد می‌شوند و یک برگه تمرین قابل چاپ تقریباً از هر چیز دیگری که برای تنظیم مجدد خلق و خو امتحان کرده‌ام بهتر عمل می‌کند. چیزی در مورد ماهیت متمرکز و تکراری آن وجود دارد - عدد بعدی را پیدا کن، خط بکش، عدد بعدی را پیدا کن - که به نظر می‌رسد آنها را به روشی که واقعاً برای همه افراد خانه، از جمله من خوشایند است، آرام می‌کند.

نمی‌خواهم وانمود کنم که این چاپ‌های نقطه به نقطه برای بچه‌ها جایگزین تمام صفحه‌های نمایش در خانه ما شده‌اند. اینطور نیست، و من چنین مادری نیستم. اما آنها به مطمئن‌ترین ابزار من برای لحظاتی تبدیل شده‌اند که به یک فعالیت بدون صفحه نمایش نیاز دارم و نمی‌خواهم بعدازظهرم را صرف انجام آن فعالیت کنم.

اگر دنبال چیزی هستید که واقعاً توجه آنها را جلب کند، چاپ آن هزینه‌ای نداشته باشد و بتوانید آن را در کشوی آشپزخانه‌تان نگه دارید و هر وقت به آن نیاز داشتید، آن را بیرون بیاورید، چند مورد را امتحان کنید و ببینید چه اتفاقی می‌افتد. در بدترین حالت، بیست دقیقه سکوت خواهید داشت. در خانه من، این یک برد محسوب می‌شود.